UA-47923192-2

EINDWERK

Januari 2022 is het zover: presentatie van het eindwerk van de studenten fotografie aan het KISP met een tentoonstelling in de Zebrastraat te Gent. Daar hoor ik dit keer ook bij.

Het hele traject heeft me diep doen nadenken over mijn fotografie, over wat ik kan en wat ik niet kan en over wat ik graag doe en wat ik niet graag doe.  Mijn brein werkt met beelden. Dat had ik ook al ondervonden toen ik nog schilderde. Ik maakte gemakkelijk 5 werken op een dag. Compositie, licht, kleur ik zag het zo voor me. Ik moest alleen nog verf en borstels nemen en het op een canvas zetten en daar ging het dan fout. tegen dat ik tijd had om eraan te beginnen, zat ik al met een ander beeld in mijn hoofd. Al de beelden die ik zag hebben zelden een tastbaar resultaat opgeleverd. Fotograferen heeft dat probleem voor mij opgelost, ik moet er nu enkel nog aan denken dat ik mijn camera moet meenemen. De tijd tussen een beeld zien en een opname maken is bijzonder kort. Ik construeer geen beelden, ik fotografeer beelden die er al zijn. Het klassieke studiowerk, het samenvoegen van elementen tot een stilleven, het juiste licht instellen, ik doe het niet graag. Een model dirigeren, draai wat meer naar links, je kin wat hoger, niet aan mij besteed. Maar als ik in Moskou op de metro stap en ik zie het beeld dat ik kan maken van die dame met haar boeket, dan laat ik dat niet liggen.  Een vragend knikje van mijn kant en een glimlach aan de overkant is alles wat er dan nodig is. Is dit een perfecte foto? Moet ik de reflectie in het glas achter haar misschien trachten weg te werken?